Pożar, który miał największy wpływ na obecny wygląd centrum wybuchł w 1822 roku. Spaliły się wtedy 44 budynki mieszkalne, 27 obór, 3 spichlerze, 4 budynki gospodarcze oraz 68 stodół. Odbudowując miasto zakazano odbudowywać budynki, które spłonęły w południowej części rynku. Zamiast tego powiększono jego obszar. Zdecydowano, że nowe budynki w centrum miasta powinny być masywne, kryte dachówką ceramiczną. Później jednak, ze względu na niewielką wytrzymałość podłoża zezwolono także na budowę – przy bocznych ulicach – domów o konstrukcji drewnianej. Dachy domów miały mieć spady od ulic i podwórza. Zgodnie z planem odbudowy wszystkie stodoły musiały zostać przeniesione poza miasto. Po pożarze zostały wytyczone nowe drogi, bo miasto zaczęło się rozrastać. Wtedy wytyczono ul. Filozofów (obecnie ul. Mrongowiusza), przy której miały stać stodoły. Warsztaty mogące być przyczyną wywołania pożaru postanowiono przenieść poza miasto.
Również w 1822 zapadła decyzja o budowie nowego ratusza, którego ulokowanie podzieliło centrum miasta na dwa niezależne rynki: południowy Wielki Rynek (obecnie plac Michała Kajki) i północny Mały Rynek. W 1856 roku wybrukowano Wielki Rynek.