Kazimierz Wilczewski (ur. 4 marca 1917 w Kałudze koło Moskwy; zm. 18 czerwca 2004 r. w Mońkach) – polski duchowny rzymskokatolicki, prałat, kanonik, kapelan Armii Krajowej, działacz harcerski. Honorowy obywatel miasta Mońki.
Wykształcenie Absolwent Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku oraz Gimnazjum Biskupiego w Drohiczynie (matura w 1938). Od października 1938 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
Działalność W 1941 r. po zajęciu Wilna przez hitlerowców, aresztowany i osadzony w więzieniu na Łukiszkach. Wskutek zarażenia tyfusem plamistym, uniknął wywózki na przymusowe roboty do Niemiec. Po zorganizowanej przez ruch oporu ucieczce z więzienia przez rok ukrywał się na wileńskiej wsi. Przez część okresu internowania abp. Romualda Jałbrzykowskiego (1942–1944) pełnił funkcję tajnego łącznika metropolity wileńskiego z kurią. 25 marca 1945 r. przyjął święcenia kapłańskie jako ostatni duchowny wyświęcony przez polskiego biskupa w Wilnie. Z tamtego okresu datuje się też jego bliska przyjaźń z Henrykiem Gulbinowiczem, późniejszym kardynałem, metropolitą wrocławskim.