thumb|Samorejestrujący odbiornik telegrafu bezprzewodowego (1903) Telegraf bezprzewodowy (dawniej także telegraf bez drutu; ) – technika przesyłania sygnałów telegraficznych (najczęściej w kodzie Morse’a) za pomocą fal radiowych, bez użycia przewodów łączących stacje nadawcze i odbiorcze. W początkowym okresie rozwoju radiotechniki określenie to bywało stosowane zarówno do samej usługi/łączności, jak i do urządzeń (nadajnika oraz odbiornika) realizujących transmisję telegraficzną drogą radiową.
Historia Za jeden z kamieni milowych rozwoju telegrafii bezprzewodowej uznaje się eksperymenty Guglielma Marconiego prowadzone od 1895 roku oraz uzyskanie ochrony patentowej w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych w latach 1896–1897.
Wraz z upowszechnianiem łączności radiotelegraficznej w żegludze i w służbach państwowych pojawiła się potrzeba ujednolicenia procedur i sygnałów alarmowych. Podczas Międzynarodowej Konferencji Radiotelegraficznej w Berlinie (1906) ustalono m.in. zasady dotyczące pracy stacji okrętowych, a także przyznano pierwszeństwo sygnałowi alarmowemu SOS (…---…). Podpisana w Berlinie konwencja miała wejść w życie 1 lipca 1908 roku.