Zobowiązanie to było w znacznej mierze respektowane, jednak po roku 1963 Jiang Qing rozpoczęła intensywną działalność w sferze kultury, oraz zaczęła odgrywać coraz większą rolę w życiu publicznym, inicjując kampanię reformy Opery Pekińskiej. Postulowała podporządkowanie tradycyjnych form artystycznych ideologii rewolucyjnej oraz nadanie operze i baletowi treści zgodnych z wartościami socjalistycznymi, sama stworzyła kilka takich dzieł.
Aktywność Jiang Qing nasiliła się w okresie rewolucji kulturalnej, gdy z działalności kulturalnej przeszła do polityki. Rozpoczęła aktywną walkę z aparatem partyjnym (Liu Shaoqi, Deng Xiaoping) i stała się głównym animatorem czerwonej gwardii. W 1969 weszła w skład Biura Politycznego Komunistycznej Partii Chin, a swoją pozycję umocniła poprzez współtworzenie tzw. bandy czworga. Jej pozycja umocniła się znacząco po klęsce Lin Biao w 1971. Ciesząc się pełnym zaufaniem Mao wraz z grupą współpracowników wywierała silny wpływ na politykę państwową, inicjując oszczercze kampanie przeciw politycznym przeciwnikom, znających jej wcześniejszą działalność artystyczną w Szanghaju.