Charcot dobrze przygotował wyprawę do zimowania, korzystając z doświadczeń de Gerlacha. Zabrał materiał do budowy magazynów na instrumenty naukowe oraz zaopatrzenie żywności i picia. Podczas zimowania prowadzono wykłady naukowe i krótkie wypady badawcze, by nie popaść w nudę i marazm.
Wraz z nadejściem wiosny, 24 listopada 1904 roku, Charcot razem z Gordonem, Pléneau i dwoma marynarzami, wybrał się łodzią wielorybniczą do Petermann Island, by stamtąd przeprawić się na Półwysep Antarktyczny. Wyprawie udało dotrzeć się na półwysep, gdzie zdobyto Cape Tuxen i zbadano pas wybrzeża na południe od Wysp Biscoe.
25 grudnia, po ustąpieniu lodu, ekspedycja opuściła zatokę, wyruszając w rejs wzdłuż brzegów Ziemi Grahama. W styczniu 1905 roku podróżnicy odkryli fragment wolnej od lodów ziemi, który na cześć swego prezydenta nazwali Wybrzeżem Loubeta. Wiedzieli również Wyspę Alexandra, do której jednak nie mogli dotrzeć. 15 stycznia statek wpłynął na podwodne skały, woda wlewała się do środka a słaby silnik nie był w stanie podtrzymać pracy pomp - woda zatem wybrano ręcznie, i czynność te musiano powtarzać codziennie co godzinę przez 45 minut. Pogorszeniu uległa pogoda i Charcot podjął decyzję o powrocie na północ. Po 16 dniach statek dopłynął do Wiencke Island i 30 stycznia „Français” wpłynął do Port Lockroy, gdzie poddano go naprawom.