Heksaemeron (z gr. hexa hemeron – sześć dni) – w egzegezie biblijnej nazwa opisu stworzenia świata zawartego w Księdze Rodzaju 1,1–2,4a, w którym Bóg stwarza wszechświat w ciągu sześciu dni.
Powstanie i przesłanie Heksaemeron stanowi część Księgi Rodzaju, pierwszej księgi Starego Testamentu, zajmuje miejsce 1,1–2,4a. W rezultacie Biblia zaczyna się opisem stworzenia świata przez Boga. Księgi biblijne nie powstawały jednak w kolejności, w jakiej zostały umieszczone w Biblii. Księga Rodzaju została ostatecznie zredagowana w VI wieku przed naszą erą, później niż liczne inne części Biblii, i prawdopodobnie wtedy też powstał Heksaemeron. O ile niektóre historie zawarte w tej księdze bliższe czasowo ich spisaniu mogą mieć starsze pochodzenie i przechowywać elementy opowiadań z historii rodowych Izraelitów, o tyle pierwsza jej część, opisująca początki świata i ludzkości została ukształtowana dopiero w czasie niewoli babilońskiej. Obecnie powstanie Pięcioksięgu Mojżesza tłumaczy się kompilacją wcześniejszych tekstów należących do czterech tradycji: jahwistycznej, elohistycznej, deuteronomicznej i kapłańskiej, pozwala to wyjaśnić obecne w Torze powtórzenia i niespójności. Dotyczą one między innymi opowieści o stworzeniu właśnie: Genesis zawiera dwie historie stworzenia, które się od siebie różnią.