Wojciech Chudy (ur. 8 grudnia 1947 w Dąbrowie, zm. 15 marca 2007 w Lublinie) – polski filozof, personalista, etyk, pedagog.
Syn Tadeusza Chudego i Anny Gładysz. Przebyta w dzieciństwie choroba przykuła go do wózka inwalidzkiego na całe życie. W latach 1972–1977 studiował na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1980 r. obronił na KUL doktorat pt. "Refleksja a poznanie bytu. Refleksja in actu exercito i jej funkcja w poznaniu metafizykalnym". Od tegoż roku pracownik uczelni: dokumentalista Encyklopedii Katolickiej, w latach 1983–1996 starszy asystent i adiunkt Instytutu Jana Pawła II KUL. W 1994 r. otrzymał habilitację. Od 1995 do 1997 był ponadto wykładowcą na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W latach 1996–2007 był kierownikiem Katedry Filozofii Wychowania Instytutu Pedagogiki na Wydziale Nauk Społecznych KUL. Wypromował sześcioro doktorantów.
W badaniach naukowych zajmował się głównie filozofią człowieka, filozofią poznania, metafizyką, nauczaniem Jana Pawła II, myślą filozoficzną Georga W. Hegla, antropologicznymi i aksjologicznymi aspektami niepełnosprawności. Zajmował się m.in.