Poza walorami ozdobnymi robinie sadzone są dla stabilizacji i wzbogacenia gleb, jako rośliny miododajne, w przypadku robinii akacjowej także dla drewna używanego jako konstrukcyjne i opałowe, dla jadalnych kwiatów i nasion, wykorzystania leczniczego, dla włókien (pozyskiwanych z kory), olejków eterycznych i barwników.
Nazwa rodzajowa upamiętnia ogrodników francuskiego króla Henryka IV – Jeana Robina (1550–1629) i jego syna Vespasiana (1579–1662).
Morfologia thumb|left|Robinia szczeciniasta Pokrój W przypadku robinii akacjowej – drzewa o wysokości zwykle do 25 m, o nieregularnym, masywnym pokroju, z grubą, głęboko spękaną korą. W przypadku pozostałych gatunków krzewy i niewielkie drzewa o płytkiej korze. Na pędach u nasady liści często występują pary cierni. Często tworzą odrosty korzeniowe. Różne części roślin poza koronami kwiatów bywają ogruczolone (cecha zmienna u różnych gatunków). Liście Skrętoległe, sezonowe, nieparzystopierzasto złożone. Listki w liczbie od 5 do 25 naprzeciwległe lub skrętoległe. Kwiaty Zebrane w zwisające grona wyrastające w kątach liści. Kwiaty motylkowe, pachnące, białe, różowe lub purpurowe. Kielich u nasady dzwonkowaty, z 5 nierównymi ząbkami. Pręcików 10, z czego 9 ma nitki zrośnięte, jeden jest wolny.