Wojna litewsko-moskiewska w latach 1558–1570 – wojna pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim, wspieranym przez Polskę a Carstwem Rosyjskim.
Była częścią większych zmagań Polski, Litwy, Szwecji, Danii i Rosji o dominium Maris Baltici (władztwo Morza Bałtyckiego), znanych jako I wojna północna.
Geneza Główną przyczyną wybuchu tej wojny było parcie Rosji w kierunku Morza Bałtyckiego w celu opanowania niezamarzających zimą portów na terytorium Inflant. Bezpośrednim casus belli stała się interwencja państwa polsko-litewskiego w spór pomiędzy arcybiskupem ryskim – Wilhelmem Hohenzollernem a mistrzem krajowym inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego – Johannem Wilhelmem von Fürstenbergiem. thumb|Piechota polska 1548–1572
Wyprawa poswolska thumb|Hołd krzyżaków gałęzi inflanckiej w Pozwolu 1557, obraz Maurycego Gottlieba Inflancka gałąź zakonu krzyżackiego związała się w 1554 z Rosją, podpisując upokarzający pokój, na mocy którego wyrzekła się związków z Polską i Litwą, zobowiązując się płacić Rosjanom trybut z Dorpatu. W obawie przed interwencją moskiewską Krzyżacy rozpoczęli prześladowanie arcybiskupa ryskiego Wilhelma, który był zwolennikiem sekularyzacji Inflant i przyłączenia ich na wzór Prus do państwa polsko-litewskiego.