Wołoczebne, także chodzenie z Konopielką, włóczebne lub włóczonno – zwyczaj ludowy znany w Polsce na Mazowszu i Podlasiu, zwłaszcza na Białostocczyźnie, ale także na Litwie, Białorusi, Ukrainie i w Rosji.
Etymologia Nazwa obrzędu pochodzi od wprowadzonej za czasów Zygmunta II Augusta daniny od wielkości gruntu. Słowo „konopielka” to metaforyczne określenie dziewczyny, panienki. Dosłowne jego tłumaczenie to: len, konopie – w słowiańskim folklorze były symbolem płodności i bogactwa.
Historia W XX wieku młodzi mężczyźni (tzw. wołoczebnicy) chodzili po domach od zachodu słońca w Niedzielę Wielkanocną aż po świt Wielkanocnego Poniedziałku, składając gospodarzom życzenia, śpiewając pieśni pobożne i dyngusowe (w tym charakterystyczne dla zwyczaju pieśni wołczebne). Otrzymywali oni za to dary (tzw. wołoczebne, na Litwie wykupne), głównie wódkę, kiełbasę i jajka. Pod oknami młodych panien ten zwyczaj przybierał charakter zalotny – śpiewano konopielkę. Obecnie w niektórych podlaskich wsiach organizowane są takie obrzędy.