Okna, blendy, triforia, arkady międzynawowe oraz inne otwory zamknięte zostały łukiem półkolistym (w transepcie występują duże okna rozetowe). Ściany naw bocznych artykułowane zostały pilastrami. Kościół ma sklepienia krzyżowo-żebrowe we wszystkich nawach, na przecięciu się naw występuje kopuła na pendentywach. Ściany boczne zaakdentowane galerią triforyjną. lewo|mały|Wnętrze Katedry Wyposażenie katedry w stylu neoromańskim w większości wykonane zostało na początku XX wieku (do 1910 r., kiedy to konsekrowano świątynię). Stylistycznie jest ono odzwierciedleniem eklektycznego stylu świątyni. Do ważniejszych jego elementów zaliczyć możemy neomanierystyczny ołtarz główny, (kopia ołtarza z Kościoła Bożego Ciała w Krakowie) z obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pędzla Włodzimierza Tetmajera, neoromańską ambonę i chrzcielnicę (ta pierwsza dłuta znakomitego rzeźbiarza Pawła Turbasa), neobarokowe ołtarze boczne poświęcone Matce Bożej Nieustającej Pomocy oraz św. Zycie, namalowane według barokowych wzorów stacje drogi krzyżowej oraz liczne witraże wykonane w latach 1932–1938 w słynnej Pracowni Krakowskich Zakładów Witraży i Mozaik S. G. Żeleński. W transepcie znajdują się dwa witraże wykonane według projektu Włodzimierza Tetmajera: Stygmatyzacja oraz Zwiastowanie.