1 stycznia 1944 złożył funkcje na rzecz gen. Jozefa Turaneca po dezercji dużej części wojsk słowackich na froncie wschodnim. Sam Pulanich pozostał lojalny wobec rządu w Bratysławie. Fakt, że odmówił wykonania decyzji prezydenta J. Tiso o wydaniu rozkazu rozbrojenia garnizonu w Bratysławie, służy mu na korzyść. Prawdopodobnie z powodu przeszłych wydarzeń i uporczywych problemów zdrowotnych zrezygnował z funkcji i wycofał się w odosobnienie.
Jednak wziął udział w październiku 1944 r. (po stłumieniu Słowackiego Powstania Narodowego) w uroczystej przysiędze oddziałów Gwardii Hlinki. W marcu 1945 był jednym z dostojników Republiki Słowackiej ewakuowanych z Bratysławy. Po wojnie przyjechał do Czechosłowacji. Powrócił nawet do armii, ale tylko formalnie, jako emerytowany oficer. Wkrótce władze czechosłowackie pozbawiły go stopnia wojskowego. Pulanich został zrehabilitowany w 1991 roku.
Ordery i odznaczenia Krzyż Żelazny – III Rzesza (wrzesień 1939)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Uczestnicy słowackiej agresji na Polskę 1939 Kategoria:Uczestnicy słowackiej agresji na ZSRR Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1962