Droższe modele gitary posiadały maskownicę, która była wykonana z anodyzowanego aluminium, zamiast z tworzyw sztucznych. We wszystkich standardowych odmianach Precision Bass posiadał dwa potencjometry – do regulacji głośności (volume) oraz brzmienia (tone). Przystawka split coil, zaprojektowana przez Setha Lovera pracuje jako humbucker, generując tony o bogatym dolnym paśmie, bez wyrazistej góry, w przeciwieństwie do modelu Jazz Bass. To sprawia, że bas ten bardzo rzadko jest wykorzystywany do gry solowej, za to idealnie sprawdza się jako instrument sekcyjny.
W roku 1968 zaprezentowano model Telecaster Bass, który wyglądem i specyfikacjami przypominał pierwszy typ P-Bassu.
Wersje specjalne thumb|Przetwornik typu split coil
Przez pół wieku Fender wyprodukował wiele wersji P-Bassu, m.in. z 20, 21 lub 22 progami oraz w limitowanych edycjach, które dostępne były tylko przez pewien okres. Począwszy od lat 70. niektóre odmiany Precision były dostępne w wersji z bezprogową, palisandrową lub klonową podstrunnicą, dzięki której brzmienie gitary było bliższe kontrabasowi. W 1980 roku zaprezentowano wersję Special – pierwszy model tego instrumentu z aktywną elektroniką (preamp), wprowadzającą regulację tonów wysokich (treble) i niskich (bass).