Równocześnie udzielał się w Zarządzie Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego „Lutnia”.

Działał w Związku Spółdzielni Spożywców RP, wszedł w skład Rady Okręgowej organu samorządowego utworzonego w 1926 przy Oddziale Warszawskim ZSS RP, a w latach 1930–33 był przewodniczący Rady. W 1933 został przewodniczącym Zarządu Związkowej Spółdzielni Pracowników Kolejowych w Krakowie. W 1938 wybrany do Rady Miejskiej w Krakowie. W 1939 objął kierownictwo związkową Spółdzielnią; został też prezesem Rady Okręgowej „Społem”.

Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1942, aresztowany przez gestapo i dwa miesiące przebywał w Więzieniu Montelupich. Od marca 1944 ukrywał się na wsi pod Warszawą. Nawiązał kontakt z Robotniczą Partią Polskich Socjalistów, brał udział w tworzeniu aparatu gospodarczego PKWN – pełnił obowiązki zastępcy kierownika Resortu Gospodarki Narodowej, następnie zastępcy szefa Biura Ekonomicznego – w reorganizacji ruchu spółdzielczego i odbudowie PPS. W latach 1944–1947 był posłem do KRN. Od 5 grudnia 1944 do 31 grudnia 1944 był kierownikiem Resortu Aprowizacji i Handlu PKWN. Następnie – do 7 kwietnia 1945 – był ministrem aprowizacji i handlu w rządzie Edwarda Osóbki-Morawskiego, a jednocześnie został przewodniczącym Zarządu Związku Gospodarczego Spółdzielni RP „Społem”. Od 1948 należał do PZPR.