Siedliska i fitocenozy Jako acidofil wymaga podłoża kwaśnego, stale wilgotnego, którego odczyn wynosi poniżej pH 5. Preferuje stanowiska odkryte, słoneczne, rzadziej występuje w zacienieniu. Stopień nasłonecznienia wywiera bezpośredni wpływ na typ formacji występującej na danym terenie. Na otwartych miejscach pędy tworzą gęste kępy, często o dość dużej powierzchni. W obrębie strefy ekotonu (pomiędzy lasem a torfowiskiem) zarośla przyjmują kształt smugi. Przy wysokim zacienieniu, głównie w borach bagiennych roślina występuje w postaci rzadko rosnących, pojedynczych pędów.
Chamedafne północna jest w Europie Środkowej jedną z charakterystycznych roślin związku zbiorowisk Oxycocco–Empetrion hermaphroditi. Związek ten obejmuje mszary strefy subarktyczno–borealnej Europy. Rośliny należące do tego związku to gatunki północne o kontynentalnym występowaniu, w Polsce mające charakter reliktowy, glacjalny i postglacjalny – mające szczątkowe stanowiska na północy kraju i w Sudetach. W Polsce siedliska chamedafne występują głównie na obszarze torfowisk wysokich (zespół Sphangnetum magellanci) oraz rzadko na terenie sosnowych borów bagiennych (zespół Vaccinio uliginosi–Pinetum). Zróżnicowane warunki siedliskowe spowodowały, że populacje chamedafne na terenie Polski cechuje wyraźna zmienność lokalna.