Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – polskie odznaczenie wojskowe, ustanowione uchwałą Sejmu Wileńskiego z dnia 25 lutego 1922 roku, zatwierdzoną przez Tymczasową Komisję Rządzącą Litwy Środkowej 27 marca 1922 roku dla nagrodzenia czynów męstwa i bohaterstwa.
Zasady nadawania Odznaczanie to było nadawane dla nagradzania osób, szczególnie wojskowych, które zasłużyły się w walkach z wojskami litewskimi na terenie Wileńszczyzny w okresie od 9 października do 19 listopada 1920.
Krzyż początkowo nadawany był przez Rząd Tymczasowy Litwy Środkowej na wniosek dowódców formacji. Po włączeniu Wileńszczyzny do Polski odznaczenie nadawała specjalna komisja.
Ostatnie oficjalne nadania krzyża miało miejsce w 1926 i wtedy też w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 12 z 3 marca 1926 ogłoszono listę odznaczonych Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej. Druga lista odznaczonych, którym minister spraw wojskowych „zezwolił na przyjęcie i noszenia” krzyża, została ogłoszona 11 listopada 1931. Ogółem odznaczenie to otrzymało 1346 osób.