Karol II, , właśc. Karol Ludwik Ferdynand Burbon-Parmeński, , (ur. 22 grudnia 1799 w Madrycie, zm. 16 kwietnia 1883 w Nicei) – król Etrusków w 1803–1807 jako Ludwik II (), książę Lukki w 1824–1847 jako Karol Ludwik (), następnie Parmy i Piacenzy w 1847–1849 jako Karol II.
Urodził się w Madrycie jako jedyny syn Ludwika I, księcia Piacenzy (syna-następcy Ferdynanda I Parmeńskiego) i jego żony Marii Ludwiki Burbon, infantki hiszpańskiej, córki Karola IV.
Król Etrurii thumb|left|200px|Mały Karol ze swoją matką – szkic do obrazu Rodzina Karola IV Goi W 1796 Napoleon Bonaparte podbił większość Włoch i księstwo Parmy należące do dziadka Karola zostało przyłączone do Francji. Napoleon, któremu zależało na pozyskaniu Hiszpanii jako sojusznika przeciwko Anglii, 21 marca 1801, zrekompensował rodzinie Burbonów utratę ziem, dając jej we władanie Etrurię (stworzoną z części Wielkiego Księstwa Toskanii). Ojciec Ludwika został w Paryżu koronowany na króla Etrurii. a Karol został koronowanym księciem i następcą tronu. Po śmierci ojca w 1803, Karol został królem Ludwikiem II, a regentką została jego matka. W 1807, Napoleon rozwiązał królestwo i przeniósł młodego króla razem z jego matką do Francji. Karolowi obiecano w zamian tron nowego Królestwa Północnej Luzitanii (w północnej Portugalii).