Na froncie wschodnim przebywał do 1943 roku. W marcu został wyznaczony na następcę Erwina Rommla jako dowódca Armii Pancernej Afryka.
W marcu objął dowództwo nowo utworzonej włoskiej 1 Armii. W ostatniej fazie wojny odniósł kilka zwycięstw nad brytyjską 8 Armią. 12 maja 1943 roku został mianowany marszałkiem polnym. 13 maja wraz z 1 Armią trafił do niewoli brytyjskiej. W lipcu 1943 roku po przystąpieniu Włoch do wojny po stronie aliantów został szefem sztabu generalnego. Funkcję tę pełnił do 1955 roku.
Życie po wojnie Po zakończeniu wojny napisał książkę o swoich doświadczeniach zatytułowaną Come finì la guerra in Africa. La "Prima Armata" italiana in Tunisia (Jak zakończyła się wojna w Afryce. Pierwsza armia włoska w Tunezji). Został deputowanym do włoskiego Senatu. Jego życiorys opisano w książce Luigiego Argentieriego pod tytułem Messe – soggetto di un'altra stori.
Zmarł 18 grudnia 1968 roku w wieku 85 lat.
Kategoria:Włoscy marszałkowie Kategoria:Włoscy senatorowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Włoch) Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sabaudzkim Wojskowym Kategoria:Odznaczeni Medalem za Męstwo Wojskowe Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym za Męstwo Wojskowe Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej (Włochy) Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1968