thumb|Europa na początku II wieku n.e., z zaznaczonymi terenami osadnictwa Gepidów nad Bałtykiem|245x245px mały|245x245px|Panonia w V wieku n.e. mały|245x245px|Sprzączka do pasa z V-VI wieku n.e. Gepidowie (, Gipedae, gr. Γετίπαιδες – dzieci Gotów) – grupa dawnych plemion wschodniogermańskich, blisko spokrewniona z Gotami, zamieszkująca tereny dzisiejszych Węgier wschodnich i Rumunii zachodniej. Przeszli do historii, pokonując Hunów po śmierci Attyli, w bitwie nad rzeką Nedao. Ich państwo zostało rozbite przez Longobardów i Awarów w II poł. VI w.
mały|245x245px|Ozdoba Gepidzka znaleziona koło Klużu
Wczesny okres (III-IV wiek) Pierwotne siedziby Gepidów znajdowały się prawdopodobnie na Półwyspie Skandynawskim. Na przełomie I|I i IV w. n.e. Gepidowie przemieścili się w ślad za Gotami ze Skandynawii na południowe wybrzeże Bałtyku. W tym okresie Gepidowie zamieszkiwali przypuszczalnie okolice dzisiejszego Elbląga.
W I połowie III wieku Gepidowie, pod wodzą króla Fastidy, wyruszyli z rejonu ujścia Wisły na południe. Przypuszczalnie w tym czasie pokonali Burgundów i dotarli do północnej Transylwanii na terenie dzisiejszej Rumunii.