Wódz Gepidów, Ardaryk, i jego ostrogocki odpowiednik, Walamir, byli bliskimi współpracownikami wodza Hunów, Attyli. Kiedy Attyla zmarł w 453 roku, pozostawił po sobie kilku młodych synów, z których najstarszym był Ellak. Nowi przywódcy Hunów poniżali doświadczonych wodzów, prowokując w ten sposób powstanie Scytów, Rugiów, Herulów, Gotów, Gepidów i innych grup, którymi dowodził wódz Gepidów, Ardaryk. Gepidzi sprzymierzyli się z Ostrogotami i innymi plemionami germańskimi, pokonując Hunów w 454 roku w bitwie nad rzeką Nedao. Dzięki temu wywalczyli sobie miejsce do zamieszkania na wschód od rzeki Cisy. Ellak poległ wraz ze swoimi najbliższymi wojownikami. W ten sposób dominacja Hunów w regionie została złamana, a słabo ugruntowane państwo Hunów szybko się rozpadło. W konsekwencji tych wydarzeń Gepidzi przejęli Transylwanię na terenie dzisiejszej Rumunii.
Królestwo Gepidów (V-VI wiek) Paradoksalnie okres królestwa Gepidów (454-567 r.) jest słabo udokumentowany. Terytorium kontrolowane przez Gepidów znajdowało się w Kotlinie Karpackiej, ograniczonej Cisą, Dunajem, Alutą i Karpatami. Powstałe państwo Gepidów, pod przywództwem Ardaryka, szybko ugruntowało swoją pozycję jako regionalna potęga.