Wacław Grubiński (ur. 25 stycznia 1883 w Warszawie, zm. 8 czerwca 1973 w Londynie) – polski dramatopisarz i prozaik, felietonista i recenzent teatralny.
Życiorys Ojcem Wacława był Henryk Grubiński, aktor i reżyser, zaś matką Maria Gabriela z d. Meurier. Ukończył szkołę realną w Warszawie. Wacław Grubiński po ukończeniu szkoły średniej podróżował kilka lat po Niemczech, Włoszech i Francji. Debiutował w 1904 w tygodniku „Ogniwo” utworem dramatycznym Noc. W tym samym czasopiśmie publikował też nowele i artykuły związane z teatrem. W 1907 władze wytoczyły mu proces z powodu noweli Uczta Baltazara, którą uznały za agitację przeciw porządkowi społecznemu. W latach 1916–1918 przebywał w Rosji.
W 1931 został prezesem Związku Autorów Dramatycznych. W 1936 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii LiteraturyRocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 262.7 listopada 1936 „za wybitną twórczość literacką” .. W 1939 otrzymał nagrodę PAL im. Augusta Popławskiego.