thumb|210px|Fasada barokowa Zamku Królewskiego w Warszawie 1614–1619 thumb|210px|Kartusz herbowy z Orłem Białym i Herbem Wazów w polu sercowym na fasadzie Kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krakowie thumb|210px|Kościół św. Piotra i Pawła na Antokolu w Wilnie thumb|210px|Sala pod Ptakami na Wawelu – barokowy kominek po 1596 r. thumb|210px|Koronacja NMP, obraz pędzla Hermana Hana z 1623–1624 roku w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie thumb|210px|klasztor filipinów w Głogówku koło Gostynia Sztuka barokowa w Polsce – występowanie cech stylistycznych baroku w sztuce polskiej na terenach Rzeczypospolitej Obojga Narodów od końca XVI do połowy XVIII wieku.
Wiek XVII w dziejach sztuki polskiej był okresem bardzo złożonym, a w rezultacie przejściowym, poprzedzającym supremację dojrzałego baroku. Miało miejsce współistnienie, a niekiedy symbioza różnych, czasami przeciwstawnych kierunków artystycznych. Do ok. roku 1640 nurtem przewodnim był manieryzm proweniencji włoskiej oraz niderlandzkiej. Jednocześnie obok manieryzmu występuje wczesny barok w redakcji rzymskiej. Oprócz tych stylów istniał jeszcze tradycjonalizm renesansowy. Polskie malarstwo cechowe nie było już malarstwem średniowiecznym, ale tworzyło wyraźnie ,,na kanwie” gotyckiej.