Julius Wellhausen (ur. 17 maja 1844 w Hameln, zm. 7 stycznia 1918 w Getyndze) – niemiecki biblista i semitysta, twórca teorii czterech źródeł oraz autor pionierskich badań dotyczących historii Arabów w okresie przedmuzułmańskim i wczesnomuzułmańskim. Odznaczony w 1901 Pour le Mérite za Naukę i SztukęJulius Wellhausen na liście odznaczonych
Życiorys Był synem luterańskiego pastora Augusta Wellhausena (zm. 1861) i kontynuując ojcowską tradycję, studiował protestancką teologię na Uniwersytecie w Getyndze w latach 1862–1865. Po ukończeniu studiów przez dwa lata pracował jako privatdozent, by następnie powrócić do Getyngi, gdzie zaczął nauczać teologii i studiować pod kierunkiem Heinricha Ewalda, koncentrując się głównie na językach orientalnych. Po uzyskaniu doktoratu z zakresu teologii Wellhausen nauczał przez dwa lata w Getyndze, zanim został mianowany profesorem teologii na Uniwersytecie w Greifswaldzie. Nauczał tam teologii i hebrajskiego, jednak jego badania naukowe obejmowały intensywne studia nad arabskim. Z biegiem czasu uczenie teologów, którzy mieli służyć kościołowi, stało się ciężarem dla Wellhausena, więc poprosił o przeniesienie do Halle na tamtejszy Wydział Filozofii. Obok arabskiego i syryjskiego nauczał tam też czasem podstaw perskiego.