Odbiór Szał uniesień uchodzi za pracę przełomową, która zapoczątkowała symbolizm w malarstwie polskim, a także jest kwalifikowana jako jeden z ważniejszych elementów polskiej zbiorowej pamięci historycznej. Obraz stał się legendarny za sprawą aktu zniszczenia oraz przedwczesnej śmierci autora. Dzięki bezpośredniemu odwołaniu się do emocji obraz uchodzi za zwiastun nurtu symbolizmu ekspresjonistycznego. W literaturze przedmiotu zwraca się również uwagę, że obraz ten wyróżnia się na tle innych dzieł symbolizmu brakiem odniesień do historii Polski. Krążące wokół obrazu historie zostały w latach późniejszych uznane za podkoloryzowane. Relacje, pełne figur retorycznych, miały ukazać konflikt malarza z konserwatywnym mieszczaństwem, niepotrafiącym odczytać głębokich treści sztuk.
Wbrew obiegowej opinii, obraz pozytywnie był oceniany przez krytyków i publiczność. Opinie określające Szał uniesień mianem dzieła skandalicznego i naruszającego dobre obyczaje były nieliczne. W recenzjach pomijano błędy warsztatowe artysty. Stefan Laurysiewicz na łamach „Przeglądu Tygodniowego Życia Społecznego, Literatury i Sztuk Pięknych” pochlebnie wyrażał się o rysunkach do Szału, negatywnie zaś odniósł się do ukończonego obrazu.