Historia 31 października 1918 roku do Tarnobrzega dotarła wieść o rozpadzie Austro-Węgier. Szybko powołano Powiatowy Komitet Samoobrony złożony głównie z działaczy Narodowej Demokracji i ludzi podległych Zdzisławowi Tarnowskiemu, komitet od razu podporządkował się Polskiej Komisji Likwidacyjnej. Chłopi w większości nie darzyli sympatią nowych władz. Wkrótce potem w Tarnobrzegu i okolicznych wsiach następowało spontaniczne rozbrajanie żandarmerii austro-węgierskiej tylko częściowo związane z nowo tworzącymi się władzami. W rozbrajaniu brali udział zwłaszcza polscy żołnierze austro-węgierskiej armii, którzy znaleźli się w rodzinnych okolicach w ramach urlopu lub po dezercji. W Tarnobrzegu rada powiatu usunęła z urzędu dotychczasowego starostę, Kazimierza Federowicza, i na jego miejsce powołała jednego z urzędników – Eugeniusza Strzyżowskiego. 2 listopada komitet wydał odezwę do ludności informującą o przejęciu z rąk austriackich całej władzy, łącznie z sądowniczą. Uznał też, że władzę wojskową w Tarnobrzegu objął delegowany przez Polską Komendę Wojskową w Krakowie por. Tomasz Dąbal, który na jeden dzień aresztował dotychczasowego dowódcę tarnobrzeskiej żandarmerii.