13 listopada tego samego roku po jednym z wieców republiki część wiecujących chłopów zdecydowała się napaść na Żydów mieszkających we wsiach lasowiackich; splądrowano wtedy wiele sklepów żydowskich. W tym dniu w Rozwadowie pobito Żyda, na co zareagowała zarówno milicja, jak i wojsko, używając broni i zabijając jednego z atakujących. Wówczas tłum zwrócił się przeciwko wojsku i milicji, które musiały się wycofać, a tłum zaczął szabrować miasto, łącznie z wojskowym magazynem broni. Plądrowanie zostało spacyfikowane po przybyciu posiłków wojskowych z innych miast. Z czasem władze miasta zaczęły nasyłać drobne oddziały wojskowe na organizowane dwa razy w tygodniu wiece, jednak chłopi zazwyczaj bezkrwawo pokonywali żołnierzy.
W pewnym okresie w Tarnobrzegu i okolicach trwała dwuwładza. Władze wyłonione na wiecach, także zwane komitetem powiatowym, rezydowały w siedzibie Rady powiatu. W połowie listopada Polska Komisja Likwidacyjna postanowiła przenieść Strzyżowskiego do Kolbuszowej, a na jego miejsce komisarzem, czyli tymczasowym starostą powiatu mianowała Jana Bochniaka. Komitet sprzeciwił się temu, żądając uznania Strzyżowskiego za stałego starostę. Wobec braku reakcji PKL, sam ogłosił rządcą powiatu Stefana Grzywacza, gospodarza z Gorzyc.