Evaristo Felice Dall’Abaco (ur. 12 lipca 1675 w Weronie, zm. 12 lipca 1742 w Monachium) – włoski skrzypek, wiolonczelista i kompozytor.
Życiorys Dall’Abaco jako skrzypek i wiolonczelista był prawdopodobnie uczniem Giuseppe Torellego. W roku 1696 nie raz spotykał się w Modenie z Tomaso Antonio Vitalim (1663-1745). Od roku 1704 był wiolonczelistą orkiestry kameralnej w Monachium na dworze elektora Bawarii, Maksymiliana II Emanuela. W latach 1704–1715 przebywał z kurfirstem na wygnaniu po porażce Bawarii w wojnie o sukcesję hiszpańską, najpierw do Brukseli, później do Mons, a od roku 1709 do Compiègne. W ten sposób jego syn, Joseph Dall’Abaco, późniejszy muzyk nadworny w Bonn, urodził się w roku 1710 w Brukseli. W tym czasie kompozytor miał okazję, aby zapoznać się blisko z muzycznym stylem francuskim.
W roku 1715 Maksymilian Emanuel wrócił do Monachium i Dall’Abaco został mianowany nadwornym koncertmistrzem i doradcą kurfirsta (ten tytuł był dla muzyka niezwykłym wyróżnieniem). Na tych posadach działał do roku 1740. Podczas panowania Karola Albrechta, następcy Maksymiliana, od roku 1726 jego wpływ malał i Dall’Abaco w roku 1740 odszedł na emeryturę. Dwa lata później, w roku 1742, zmarł w Monachium.