w Żywocie Teodozjusza Pieczerskiego (1219 r., w miejsce łacińskiego Hunnus), podobnie w Czeti Minei (Минеи-Четии, redakcji z XV wieku) ωбьринъ oraz w XVI-wiecznym rękopisie Творения Мефодия Патарского ωбъри, co oznacza, że pierwsza samogłoska pierwotnie miała brzmienie odrobinę inne od dzisiejszego o (przegłos)Г.-Р.А.-К.Гусейнов, Объри «Повести временных лет» и «Шеломы оварьскыя» «Слова о полку Игореве» в контексте древних взаимоотношений языков народов Северо-Восточного Кавказа и Дагестана с русским языком, „Вестник Пятигорского государственного лингвистического университета” („Biuletyn piatigorskiego państwowego uniwersytetu lingwistycznego”), 2/2010, s. 17, ..
W Słowie o pułku Igora występuje:
Поскепаны саблями калеными шеломы оварьскыя от тебе, яр туре Всеволоде!transliteracja: Poskepany sabljami kalenymi szelomy owar’skyja ot tebe, jar ture Wsewolode! tłumaczenie:Porąbane szablami hartowanymi szłomy awarskie przez ciebie, jar-turzePrawdopodobnie turkizm, jak Bagatur, później w tekscie „буй тур”/„buj tur”, lub złożenie z tur – byk;