Hanna Adamczewska-Wejchert (ur. 29 lipca 1920 w Radomiu, zm. 2 stycznia 1996 w Tychach) – polska urbanistka i architektka, doktor nauk technicznych i doktor habilitowana oraz profesor nadzwyczajna Politechniki Warszawskiej, gdzie była wykładowczynią. Członkini i rzeczoznawczyni SARP, wchodziła w skład zarządu Okręgu Warszawskiego w latach 1950−1951. Honorowa członkini Towarzystwa Urbanistów Polskich. Uzyskała status architekta twórcy i autorytet w dziedzinie kształtowania przestrzennego miast w Polsce.
Życiorys Od 1938 studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, po wybuchu II wojny światowej kontynuowała naukę na tajnych wykładach. W 1944 została aresztowana i uwięziona w Ravensbrück, przebywała tam do wyzwolenia obozu 30 kwietnia 1945.
Po powrocie do Warszawy podjęła pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, równocześnie w 1946 ukończyła studia i pracowała jako asystentka w Katedrze Urbanistyki. Później zaczęła wykładać na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej. Została pracownicą, wykładowczynią i profesorem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Pracę architekta rozpoczęła w 1948 w pracowni naukowo-produkcyjnej Politechniki Warszawskiej, w 1950 stanęła na czele pracowni Miastoprojektu – ZOR.