Duży nacisk kładziono na rzeźbę terenu i usytuowanie obiektów względem stron świata.
W praktyce idee Wejchertów łatwiej było wprowadzać w dzielnicach historycznych ze zwartą zabudową, trudniej zaś wśród nowo powstających osiedli ograniczonych normatywami mieszkaniowymi. W dydaktyce największym problemem okazały się deficyty w analizach problemów przestrzennych miast. Brakowało również aktualnych materiałów mapowych. Próby nadrobienia owych braków poprzez inwentaryzację na wakacyjnych praktykach często okazywały się niewystarczające.
Z biegiem czasu nauczanie urbanistyki zaczęło się specjalizować. Zakład prowadzony przez Adamczewską-Wejchert zajmował się głównie małymi i średnimi miastami. Dzięki mniejszej skali miasta te były łatwiejsze w planowaniu, więc dydaktyka obejmowała całą problematykę przestrzenną.
Życie prywatne Jej mężem był architekt i urbanista Kazimierz Wejchert, który wspólnie z nią zaprojektował Nowe Tychy, jedno z ich najbardziej rozpoznawalnych dzieł. W 1982 zostali odznaczeni Honorową Nagrodą SARP. Są uważani za twórców warszawskiej szkoły projektowania urbanistycznego. Matka Doroty Wejchert-Gajczyk (1958), również architektki.