Okazało się jednak, że król Piotr II nie potrafił zapobiec śmierci swego wasala Rajmunda Rogera Trencavela wicehrabiego Carcassonne i Béziers (1209), który został podstępnie pojmany przez Szymona de Monfort, a potem najprawdopodobniej zgładzony. Po śmierci Trencavela jego dziedziny przejął Szymon, zdobywając i niszcząc przy okazji inne ziemie wasali Piotra II, gdzie katarów nie było, na co król Aragonii nie mógł się zgodzić. Wtedy Piotr II postanowił wystąpić zbrojnie przeciwko krzyżowcom, co było niespodziewaną wiadomością dla papieża, który nakłaniał króla do krucjaty do Ziemi Świętej. W dalszych planach król Aragonii zamierzał połączyć pod swym berłem całość ziem Langwedocji oraz Prowansji z jego posiadłościami na półwyspie Pirenejskim, co miało doprowadzić do zjednoczenia ziem zamieszkanych przez ludność mówiącą językami katalońskim i oksytańskim (langue d’oc), które były bliższe sobie niż językowi francuskiemu. Piotr II zdołał zjednoczyć wokół siebie panów Langwedocji i wraz ze swoim bratankiem hrabią Prowansji, ruszył przeciwko Szymonowi. Choć papież chcąc załagodzić konflikt ogłosił zakończenie krucjaty przeciwko katarom, obie strony parły do bitwy.