Na większą skalę loty tego typu miały miejsce w 1943, do oddziałów na Białorusi, w rejonie Begomla i Lepela. W kwietniu 1943 Anochin wykonał jedyny podczas wojny lot powrotny szybowcem G-11 z dwoma rannymi dowódcami partyzanckimi z prowizorycznego lądowiska (samolot holujący SB-2 pilotował Jurij Żelutow, przy czym lotnicy maksymalnie skrócili hol do 10 m z uwagi na rozmiary lądowiska). Za to Anochin został odznaczony orderem Czerwonego Sztandaru.
W czerwcu 1943 Anochin został odkomenderowany do Instytutu Badawczego Lotnictwa (LII) do pracy w charakterze pilota doświadczalnego. W marcu 1944 uzyskał tytuł pilota-oblatywacza 3. klasy, a w lipcu 1945 - 2. klasy. Między innymi, oblatał on myśliwiec Jak-7 w wersji z pomocniczymi silnikami odrzutowymi DM-4S (15 maja 1944). 17 maja 1945, podczas badań myśliwca Jak-3 na przeciążenia, oderwało się w nim skrzydło. Anochin zdołał wyskoczyć ze spadochronem, lecz został ranny, w tym utracił lewe oko.
Po wojnie Pomimo utraty widzenia obuocznego, Anochin zdołał wytrenować widzenie z oceną odległości i powrócić do latania. W grudniu 1945 ponownie podjął obowiązki pilota doświadczalnego. W latach 1947–1948 uczestniczył w programie badawczym latających laboratoriów ŁŁ-1 i ŁŁ-2 P. Cybina. W sierpniu 1947 uzyskał stopień pilota-oblatywacza 1. klasy, w 1949 awansował na stopień pułkownika.