Dennis William Siahou Sciama (ur. 18 listopada 1926, zm. 18 grudnia 1999) – brytyjski fizyk, który poprzez własną pracę i prace swoich studentów odegrał ważną rolę w rozwoju brytyjskiej fizyki po II wojnie światowej.
Życie Sciama uzyskał doktorat w 1953 roku na Cambridge University. Jego promotorem był Paul Dirac, a praca dotyczyła zasady Macha i bezwładności. Wpłynęła ona na późniejsze sformułowania skalarno-tensorowych teorii grawitacji.
Sciama nauczał na Cornell University, King’s College London, Uniwersytecie Harvarda i University of Texas w Austin, ale przez długi czas był związany z Cambridge (lata 50. i 60.) i University of Oxford (lata 70. i 80.). W 1983 roku przeniósł się do Triestu, gdzie został profesorem astrofizyki w Scuola Internazionale di Studi Avanzati (SISSA) i konsultantem w International Centre for Theoretical Physics. W latach 90. dzielił swój czas pomiędzy Triest i Wenecję (w której mieszkał) oraz Oksford, gdzie był wizytującym profesorem do końca swojego życia.