W kwietniu wraz z innymi działaczami Rady Białoruskiej Republiki Ludowej podpisał telegram do cesarza Niemiec Wilhelma II z podziękowaniem za wyzwolenie Białorusi. Redagował czasopismo „Warta”.
Działalność w Republice Litewskiej Od końca 1918 roku orientował się na litewską Tarybę, uważając ją za naturalnego sojusznika w walce o białoruską państwowość. Od grudnia 1918 do kwietnia 1920 roku pełnił funkcję ministra ds. białoruskich i członka gabinetu ministrów Republiki Litewskiej. Był przywódcą Białoruskiej Partii Socjalistów-Federalistów, a od listopada 1922 roku przewodniczącym towarzystwa Białoruska Hramada w Kownie. Zajmował się działalnością wydawniczą i publicystyczną. W swoich pracach o charakterze historyczno-publicystycznym uogólniał główne fakty z historii białoruskiego ruchu narodowego w okresie rewolucji i wojny domowej w Rosji. Analizował ówczesne położenie polityczne ruchu, twierdząc, że miał on dwóch wrogów − Polskę i Rosję. Negatywnie oceniał politykę narodową zarówno Tymczasowego Rządu Rosji, jak i Rady Komisarzy Ludowych. Jego zdaniem I Zjazd Wszechbiałoruski był zjazdem założycielskim, który ustanowił w granicach Białorusi ustrój republikański, zagwarantował prawo ludu do ziemi itd.