37, wydawnictwo bezdebitowe..
Miasto budował Fundusz Kwaterunkowy Wojskowy. Zatrudniał on najwyższej klasy architektów i inżynierów, w tym inż. Bronisława Rudzińskiego. Do II wojny światowej budynki mieszkalne wznoszono tylko według jego planu. Rudziński przy planowaniu i budowie miasta korzystał z opracowań Stefanii Skibniewskiej, która po skończeniu architektury na Politechnice Warszawskiej i po krótkim pobycie w Poznaniu, w marcu 1939 zamieszkała w Sandomierzu. Rozpoczęła pracę w sandomierskim oddziale Biura Planu Regionalnego Okręgu Radomsko-Kieleckiego. Trzecim budowniczym miasta był Jan Bitny-Szlachta. Był on pracownikiem Zakładów Południowych. W 1937 r. podjął pracę w biurze Budowy Zakładów Południowych w Katowicach. Potem przeniósł się do Stalowej Woli.
W latach okupacji w osiedlu i hucie działał ruch oporu. Funkcjonowała tu Placówka AK „Stalowa Wola”, „154” należąca do Obwodu AK Nisko.
12 grudnia 1943 roku, w pobliżu stalowowolskiej elektrowni, zostało straconych 10 żołnierzy Korpusu Zachodniego, organizacji wojskowej złożonej z pracowników Zakładów Południowych. Byli to: Aleksander Chwastikow, Antoni Holeksa, Marian Januszek, Franciszek Kata, Kazimierz Kazimierczak, Piotr Muszyński, Antoni Ochędzan, Czesław Olszewski, Ludwik Piecha i Wiesław Zagoździński. Korpus Zachodni ściśle współpracował z Armią Krajową.