Główny nacisk położony był na dyscyplinę i bezwzględne podporządkowanie mnichów przełożonym.
Za jego kadencji (w 1112 lub 1113) do opactwa trafił późniejszy święty Bernard z Clairvaux.
Stefan Harding jest uważany za autora Carta Caritatis – dokumentu regulującego wzajemne stosunki między opactwami cysterskimi (w tym czasie było ich już 13) oraz zasady życia zakonnego. Dokument ten, jako uściślający i uzupełniający ustalenia z 1100 roku zatwierdził papież Kalikst II w roku 1119.
Stefan usiłował zrewidować tekst Wulgaty, lecz bez powodzenia. W 1133 roku zrezygnował z funkcji przełożonego ze względu na swój wiek (był prawie niewidomy). Zmarł w wieku ok. 75 lat. Służył domowi w Cîteaux przez 25 lat. W chwili jego śmierci cystersi mieli już dwanaście klasztorów we Francji i Anglii.
Kult Nie wiadomo, czy Stefan Harding został kanonizowany, chociaż niektóre źródła podają rok 1623, kiedy to Grzegorz XV wpisał go do kalendarza rzymskiego. Nieoficjalnie wymieniany jest w martyrologium rzymskim, jako święty.