Spiking różni się od celowego rzutu piłką w ziemię, które zajmuje więcej czasu, piłka nie jest rzucana zazwyczaj pionowo w ziemię i które jest przewinieniem poza utratą próby powodującym utratę dodatkowych 15 jardów pola.
Z kolei, drużyna grająca "na czas" zazwyczaj stara się przeprowadzać jak najwięcej akcji dołem (biegnąc z piłką) i zawodnik w posiadaniu piłki stara się nie wyjść poza linię boczną boiska (co zatrzymałoby zegar meczu). Zazwyczaj, jeżeli do końca meczu pozostało mniej niż dwie minuty, prowadząca drużyna jest w posiadaniu piłki a drużyna broniąca wykorzystała już większość możliwości zatrzymania czasu (ang. timeouts), wówczas rozgrywający drużyny atakującej również stosuje specjalistyczne zagranie zwane quarterback kneel. W zagraniu tym rozgrywający, natychmiast po przejęciu piłki dotyka kolanem ziemi, co powoduje, że piłka staje się martwa i, ponieważ interpretowane jest to jako atak dołem, nie zatrzymuje zegara meczu. Jeżeli drużyna przeciwna nie ma jak zatrzymać zegara meczu, drużyna atakująca może w ten sposób zużyć ok. 40 sekund czasu gry.