Archontia słowiańska, chartularat – rodzaj historycznej jednostki administracyjnej, powstały po podboju Cesarstwa Zachodniobułgarskiego przez cesarza bizantyńskiego Bazylego II Bułgarobójcę (1018–1019). Państwo bułgarskie podzielone zostało wówczas na temy, podobnie jak reszta Bizancjum, część jego terytorium wyłączono jednak z tego systemu, tworząc tzw. archontie słowiańskie, czyli autonomiczne terytoria plemienne, niepodporządkowane bezpośrednio cesarskim urzędnikom. Archontie zobowiązane były do dostarczania kontyngentów posiłkowych dla armii bizantyńskiej. Egzekwowaniem tego obowiązku zajmowali się specjalni urzędnicy greccy, zwani chartulariosami. Stąd same archontie w źródłach bizantyńskich są niekiedy określane mianem chartularatów.
Utworzenie instytucji archontii było efektem tolerancyjnej polityki Bazylego II, który starał się raczej zjednać sobie ludność dawnej Bułgarii, niż zmuszać ją do posłuszeństwa uciskiem. W związku z tym część władzy nad podbitym terytorium, właśnie w tzw. archontiach, pozostawiono w rękach miejscowych feudałów słowiańskich.