Wybuch „wielkiej” wojny (na więcej niż jednym froncie jednocześnie) przewidywał najwcześniej na rok 1943, do tego czasu zakładał jedynie wojny „lokalne”, których spodziewał się uniknąć.
Z wypowiedzi Hitlera wynikało, że celem niemieckiej polityki jest zabezpieczenie i utrzymanie mas ludowych i ich rozrost. Rozwiązanie problemu niemieckiego może odbyć się tylko przy użyciu siły, co jednak zawsze jest ryzykowne, jednak konieczne, jak głosił Hitler.
Reakcja uczestników konferencji Jak stwierdził pułkownik Hoßbach, dyskusja przyjmowała chwilami bardzo ostre formy. Generałowie Blomberg i Fritsch, wbrew oczekiwaniom Hitlera, zamiast entuzjazmu wyrażali zdecydowany sprzeciw wobec planów wojennych, uzasadniając swe stanowisko trzeźwą i rzeczową analizą możliwości i zasobów niemieckich sił zbrojnych.
Również minister spraw zagranicznych Neurath zgłaszał zastrzeżenia. Według jego poglądów, Niemcy nie posiadały wystarczających zasobów do prowadzenia nowej wojny. W nieco później przeprowadzonej rozmowie stwierdził on, że nie może przyjąć odpowiedzialności za taką politykę, wobec czego zgłasza swą dymisję, która została zaakceptowana przez Hitlera.