Podczas odtwarzania rasy po wojnie, psy Kongo-go z linii DEWA cieszył się krótką, ale spektakularną popularnością. Wiele akit z tej linii, których wygląd wskazywał na pokrewieństwo z mastiffami i owczarkami niemieckimi, zostało zabranych do Stanów Zjednoczonych przez personel wojskowy. Akity z linii DEWA, inteligentne i łatwo dostosowujące się do różnych warunków, fascynowały amerykańskich hodowców. Liczba psów z tej linii zwiększała się wraz z rosnącym nią zainteresowaniem. W 1956 założono Amerykański Klub Akity (Akita Club of America – ACA), zaś AKC (American Kennel Club) uznał rasę (wpis do księgi hodowlanej i normalny status na wystawach) w październiku 1972 r. Japoński Kennel Club (JKC) i AKC nie przeprowadziły wtedy żadnych uzgodnień dotyczących wzajemnego uznawania pochodzenia i rodowodów akit, co spowodowało zakaz sprowadzania nowych psów z Japonii. Dlatego też akity w USA stały się zupełnie inne niż w Japonii – kraju pochodzenia rasy. W ten sposób w USA rozwinęła się własna odmiana akity, której cechy charakterystyczne i typ pozostają nie zmienione od 1955 r. To silnie kontrastuje z sytuacją akity w Japonii, gdzie krzyżowano je z akitami matagi celem odtworzenia oryginalnego typu rasy.