Mechanizm tego zjawiska można wyjaśnić na gruncie „Integracyjnej działalności mózgu„ Jerzego Konorskiego. Młody organizm pozostaje w stanie permanentnego pobudzenia eksploracyjnego a obiekt ruchomy (matka) wywołuje odruch orientacyjny (skupia uwagę). Zmysły młodego organizmu analizują i rejestrują w pamięci najważniejsze cechy obserwowanego obiektu. Bodźce przez włókna nerwowe aferentne i ośrodki recepcyjne są filtrowane i analizowane dochodząc do pól percepcyjnych (gnostycznych). Nowe bodźce w „pustym gnostycznie mózgu” zajmują znaczne obszary. Wzorzec rodzica utrwala się szybko i w wielu ośrodkach gnostycznych mózgu, reprezentujących różne właściwości (to tłumaczy dlaczego jest taki trwały) jako tak zwana jednostka gnostyczna. Pozwala to zwierzęciu na szybkie rozpoznawanie rodziców. Następuje przywykanie (habituacja, nazywana przez Konorskiego „immunizacją jednostki gnostycznej”) do bodźca (wzorca), co zapobiega dalszym wyodrębnieniom (analizom) i przeciwdziała różnicowaniu (dyskryminowaniu), co nie znaczy, że w miarę doskonalenia swoich zmysłów zwierzę nie