thumb|Virtus na denarze Karakalli z 205 r. Virtus – w starożytnym Rzymie męska cnota moralna najczęściej wiązana z odwagą i męstwem, uważana za podstawę rzymskiego ideału moralnego i należąca do grupy personifikacji. W okresie od późnej Republiki także pojęcie cnoty w znaczeniu ogólnym.
Virtus jako rzymska cnota męska thumb|Ołtarz ofiarny poświęcony bogini Virtus (znalezisko z Germanii Dolnej, III w. n.e.) Pojęcie to początkowo oznaczało zespół cech fizycznych i psychicznych łączonych z męskością, przede wszystkim odwagę, męstwo i tężyznę fizyczną, a także godną mężczyzny postawę pozwalającą sprostać wysokim wymaganiom, takim jak dzielność, prawość, przedsiębiorczość, dynamizm. Jako przeciwieństwo słabości kobiecej (impotentia muliebris) obejmowało również panowanie nad sobą oraz moralną dyscyplinę i poczucie godności.
Etymologię wywodzącą virtus od łacińskiego vir podaje już Cyceron w Rozmowach tuskulańskich (a pochodzenie to potwierdzają współcześni historycy), gdy stwierdza: „virtus nazywa się tak od męża, vir [vir appellata est ex enim viro virtus], dla męża zaś najbardziej właściwe jest męstwo, które ma dwie główne powinności: pogardę śmierci oraz bólu.