Kompleks lewaluaski – w kompleksie tym upowszechnia się umiejętność kształtowania formy odłupków, odbijanych od specjalnie przygotowanych rdzeni. Polegała na wcześniejszym przygotowaniu koncentrycznymi odbiciami przyszłej odłupni rdzenia, od której oddzielano następnie odłupki pożądanego kształtu, np. trójkątne zwane ostrzami, ewentualnie prostokątne, zwane wiórami lewaluaskimi. Jej upowszechnienie było dziełem neandertalczyków, mimo że w okresie początkowym towarzyszyła preneandertalskim formom pięściaka aszelskiego.

Charakterystyka kulturowa Termin środkowy paleolit odnosi się do charakterystycznych wyrobów kulturowych, spotykanych na terenie zachodniej Eurazji. Odpowiednikiem dla tego terminu odnośnie do terenów afrykańskich jest środkowa epoka kamienia (MSA – Middle Stone Age). Proces przechodzenia od aszelskiej tradycji technologicznej do środkowej epoki kamienia znanej z terenów afrykańskich trwał od ok. 300 do 200 tys. lat temu, zaś koniec MSA wyznacza okres między 50 a 20 tys. lat temu. Większość terenów afrykańskich w okresie MSA technologicznie opiera się na tzw. technice lewaluaskiej, znanej już z ostatnich faz dolnego paleolitu, wówczas jednak jej udział w produkcji narzędzi był mały.