Tam współpracowała z partyzantami, przenosząc rozkazy i gazety.
W 1945 podjęła pracę w szkole podstawowej w Wilamowicach, w latach 1961–1971 była jej kierowniczką. W 1946 – jako kontynuację zespołu z międzywojnia prowadzonego przez jej ojca – założyła zespół dziecięcy, który brał udział we wszystkich lokalnych uroczystościach, wystawiał liczne przedstawienia i wieczornice. Początkowo występował w „neutralnych” strojach, by nie budzić kontrowersji ze strony dużej grupy przeciwników wilamowskiej tożsamości. Język wilamowski był wówczas zakazany. Teksty piosenek Stanecka przetłumaczyła z wilamowskiego na polski, z czasem jednak wprowadzała do repertuaru coraz więcej wilamowskich elementów. W 1948 zespół przyjął nazwę Regionalny Zespół Pieśni i Tańca „Wilamowice”. W 1955 składał się ze starszej młodzieży i miał w programie kilka tańców regionalnych. W 1957 władze gromadzkie zlikwidowały świetlicę i zespół. Po 2 latach grupa wznowiła pracę pod protektoratem TKKF, a następnie pod szyldem Cepelii w Czechowicach. Grupa nawiązała kontakty z zespołami „Śląsk” i „Mazowsze”. Kilka razy wilamowski zespół nagrywał swoje programy w Polskim Radiu i w Telewizji Polskiej. Jadwiga Bilczewska-Stanecka tworzyła programy okolicznościowych występów, np. weselnych, kolędniczych. Prowadziła badania i tworzyła archiwum muzyczne.