Herb własny – w heraldyce polskiej określenie herbu przysługującego tylko jednej rodzinie.
Ponieważ w Polsce istniały rody herbowe, dlatego herby pojedynczych rodzin przyjęto nazywać herbem własnym. Określenie takie (ale nie nazwa!) jest właściwa jako określenie kolokwialne. W literaturze genealogicznej, herbarzach (Boniecki, Uruski i innych) używane jako swoisty dodatek zaznaczający, że dana rodzina nie jest członkiem rodu herbowego.
Herbami własnymi posługiwały się rodziny wywodzące się z bojarstwa ruskiego, litewskiego, szlachty niemieckiej (zwłaszcza Śląsk, Prusy i Inflanty) oraz Tatarów. W 1413 r. podczas zawarcia unii w Horodle dokonano adopcji herbowej 47 rodów litewskich do polskich rodów heraldycznych. Większość szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego posługiwała się jednak herbami własnymi (np. Waga Pociejów, Korybut Wiśniowieckich), z czasem herby te w literaturze uzyskały swoje własne nazwy, na ogół związane z ich kształtem.
Dodawanie nazwiska jako nazwy herbu jest błędem.