Zajmowała się również wydawaniem źródeł: Początki rozwoju kapitalistycznego miasta Łodzi 1820–1824 (w Materiały do historii miast, przemysłu i klasy robotniczej w okręgu łódzkim, tom IV, 1960).
W pracy naukowej uzyskała stanowisko docenta. Od 1969 roku była członkinią Rady Ochrony Dóbr Kultury przy Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Miasta Łodzi.
Mąż – Józef Rynkowski, był również łódzkim nauczycielem. W roku szkolnym 1934/1935 pracował w Szkole Powszechnej nr 36, przy ul. Drewnowskiej 88Spis szkół powszechnych i nauczycieli m. Łodzi i powiatu. R. szk. 1934/1835. Łódź 1943, s. 7.. Według Księgi Adresowej m. Łodzi 1937-1939 mieszkali w tym czasie przy ul. Srebrzyńskiej 89 (na osiedlu im. J. Montwiłła-Mireckiego).
Najszerzej w Łodzi jest znana jako autorką fundamentalnej monografii Ulica Piotrkowska, wydanej przez Wydawnictwo Łódzkie w 1970, do dziś cenionej zarówno przez historyków jak i miłośników historii Łodzi w których bibliotekach jest to pozycja obowiązkowa.