Historia odkrycia W 1899 roku Max von Oppenheim uzyskał od mieszkańców Tell Halaf informację, że pod piaskiem na pobliskim wzgórzu znajdują się ruiny starożytnego osiedla. Prace archeologiczne Oppenheim rozpoczął w 1911 roku. Wykopaliska przerwała pierwsza wojna światowa, badania Oppenheima zostały sfinalizowane dopiero w latach 1927–1929. W 1943 roku archeolog opublikował wyniki swoich odkryć. Zostały one później wzbogacone dzięki publikacjom Maxa Mallowana, który pracował przy wykopaliskach w Tell Arpaczija i udowodnił, że to stanowisko archeologiczne stanowiło pierwotne centrum kultury Halaf.
Charakterystyka Ludność kultury Halaf zamieszkiwała przeważnie duże umocnione osady. Pomieszczenia mieszkalne budowano z suszonej cegły na planie prostokątnym, choć na wschodnich obszarach spotykane są domostwa na planie koła. Jedno z odkrytych pomieszczeń mieszkalnych posiadało przedsionek, który przeznaczony był na warsztat garncarski. Znaleziono w nim piec i wyroby ceramiczne. Obok warsztatu usytuowane było miejsce kultu. Wewnątrz znajdował się posążek Bogini Matki, przed którą znaleziono figurkę klęczącego mężczyzny oraz misę z darami wotywnymi.