Dzięki poprawie klimatu do końca IX tysiąclecia odpowiednie rośliny rosły już w całej wyżynnej strefie Żyznego Półksiężyca.

Pierwsze ślady dzikich zbóż poza obszarem ich naturalnego występowania (co wskazuje, że być może zaczęły tam rosnąć dzięki ingerencji człowieka) pochodzą z ok. i 9000 roku p.n.e. z rejonów Syrii nad górnym Eufratem. Ludzie wtedy prawdopodobnie siali dzikie ziarno, zebrane z naturalnie rosnących traw. Być może zauważyli, że przypadkiem rozrzucone na ziemi nasiona zaczynają po jakimś czasie kiełkować i postanowili wykorzystać to zjawisko, do uzyskania plonów w wybranym przez siebie miejscu. Z kolei sam proces zbierania ziaren prowadził do selekcji roślin – ludzie wybierali przede wszystkim większe nasiona, o cienkiej łusce i lepiej przytwierdzone do kłosaZiarno dzikich przodków zbóż jest słabo zamocowane w kłosie, spada na ziemię przy silniejszych powiewach wiatru i dotknięciu rośliny, co ułatwia naturalne rozsiewanie, jest jednak niewygodne dla ludzi – ziarna trzeba wtedy szukać na ziemi. Mutacje genetyczne sprawiały, że część roślin miała ziarna mocniej przytwierdzone i to one były częściej zbierane przez ludzi..