Obawiając się, że ludzkości grozi zagłada, część ludzi o najlepszym materiale genetycznym wysłano na Księżyc, gdzie mieli przeczekać zagładę życia na Ziemi. W tym samym czasie na Ziemi rozpylono inny środek, sprawiający, że 99 proc. rodzących się dzieci to chłopcy. Tą metodą próbowano doprowadzić do wymarcia ludzi w kilku pokoleniach. Niestety, w warunkach życia w tunelach i przy obniżonej grawitacji osadnicy na Księżycu ("lunacy") ulegli degeneracji, która w warunkach ziemskiej grawitacji uniemożliwia choćby poruszanie się.
Uświadomiwszy sobie, iż ludzkość zmierza ku zagładzie, bohater próbuje znaleźć ukochaną. Dociera do cylindra van Troffa, ale ten jest pusty. W pobliżu znajduje jednak młodą kobietę, łudząco podobną do swej miłości. Potem dowiaduje się jednak, iż jest ona "klonem" (Zajdel nie używa jeszcze tego słowa) ukochanej, która opuściła cylinder, bo nie wiedziała, czemu powrót bohatera się opóźnia. Kobietę w opłakanym stanie znalazł jeden z docentów, który ją sklonował, by móc sprzedawać klony gnyplom, pozbawionym dostępu do wystarczającej liczby kobiet.