Medycyna tybetańska – praktykowana od wieków w Tybecie oraz terenach sąsiadujących, tradycyjna forma medycyny, która wykorzystuje kompleksowe podejście diagnostyczne, w pierwszej kolejności wywiad tj rozmowę z pacjentem, a następnie analizę pulsu, śliny, moczu, diety, sposobu zachowania się, kondycji ciała. W pierwszej kolejności lekarz modyfikuje pacjentowi dietę i styl życia.Jeżeli to nie wystarcza,stosowane są lekarstwa na bazie naturalnych składników roślinnych i mineralnych oraz tzw. zewnętrzne techniki leczenia jak masaże, akupunktura, nakładanie na ciało olejów medycznych, kompresy ciepłe lub zimne. W medycynie tybetańskiej można w zasadzie mówić o 2 podstawowych typach chorób: ciepłej (miejsce ze zbyt szybkim metabolizmem- stan zapalny) i zimne gdzie metabolizm jest zwolniony przez to funkcje są osłabione. Medycyna ta wykorzystuje również praktyczną wiedzę pochodzącą z praktykowania tantr buddyjskich i wynikającego z tej praktyki rozwoju duchowego. W medycynie tybetańskiej mówi się, że cześć wiedzy pochodzi od oświeconych nauczycieli, cześć od lekarzy praktyków leczących wcześniej. Wg medycyny tybetańskiej początki zastosowań praktyki leczniczej sięgają 4000 lat wstecz.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Medycyna tybetańska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.